Zaczynałem od tańca z butelkami

W "Skrzypku na dachu" w głównej roli poczciwego Tewjego, który wciąż wadzi się z Bogiem i - jak każe Tradycja - próbuje dobrze wydać za mąż córki, wystąpi Bernard Szyc

KATARZYNA FRYC: Na taką rolę czekał pan chyba całe życie?

BERNARD SZYC: Tewje Mleczarz to świetna postać i mam wrażenie, że bardzo mi bliska we wszystkim, co ze sobą niesie, jak widzi świat i w jaki sposób zmaga się z losem. Próbuję przefiltrować postać Tewjego przez swoją osobowość, chciałbym, byśmy obaj trochę się przemieszali.

Przed laty na gdyńskiej scenie Tewjego zagrał Juliusz Berger, w filmowej adaptacji rewelacyjny Chaim Topol. Więc przed panem stoi arcytrudne zadanie, bo chcąc nie chcąc, publiczność i tak będzie pana do nich porównywać.

- Mam nadzieję, że uda mi się wnieść coś nowego do tej postaci, coś, co jest we mnie, co sam przeżyłem. Pamiętam doskonale, jak ponad 20 lat temu grał go nieżyjący już wspaniały Juliusz Berger, potem Zdzisław Tygielski. To głęboko we mnie zapadło. A teraz stoi przede mną zadanie, by zrobić to samo, lecz inaczej.

Jak zapamiętał pan poprzednią inscenizację?

- Pierwszy raz oglądałem ją jako licealista, który przyjechał do Gdyni zobaczyć "Skrzypka". Potężne wrażenie, kompletne oczarowanie. A po kilku latach, w 1991 r., już jako adept sztuki aktorskiej i członek zespołu, tańczyłem z butelkami w scenie wesela.

Marzył pan wtedy, by kiedyś zagrać Tewjego?

- Chyba nie...

Jest pan nie tylko odtwórcą głównej roli, także choreografem spektaklu. To podwójne zadanie musi dodatkowo obciążać?

- Choreografię do spektaklu robię siłą rozpędu, wcześniej do wielu innych sztuk ją opracowywałem, więc Jerzy Gruza kompletując zespół powierzył mi jeszcze to zadanie. Chwilami jest rzeczywiście trudno oderwać się od roli Tewjego i chłodnym okiem opracowywać jeszcze układy taneczne.