Zdaniem Górlikowskiego: 26 stycznia - Tusk myśli

Trzeba przyznać, że "chłopcy pijarowcy" z kancelarii premiera po raz kolejny odrobili lekcje. Tym razem chodzi o decyzję, czy szef będzie startował na prezydenta.

Kilka tygodni temu wypowiedzią, że jeszcze zimą Donald Tusk powie, co zamierza, udało się wpuścić w media melodramatyczną historię pt. "Co zrobi premier?". Zajmują się nią teraz wszyscy, łącznie ze mną. Wczoraj premier swoją decyzję już miał wyjawić gdyńskim gimnazjalistom, ale - jak sam powiedział - usłyszał w radiu, że trzeci poniedziałek stycznia to najgorszy dzień w roku na takie oświadczenia. Uczniowie dowiedzieli się, że premier już wie, ale nie powie, choć nawet żona Małgorzata prosi, by to zrobił. Ileż w tym napięcia, tajemnicy, a nawet numerologii! Publiczność w oczekiwaniu gryzie paznokcie, notowania Tuska, a i PO, rosną.

Rzekomy dylemat premiera przypomina mi dylemat klienta astrachańskiej restauracji, który umarł z głodu, bo nie wiedział, który kawior wybrać. Prezydent czy premier - taki wybór to dla polityka sytuacja idealna, a nie trudna. Tylko że w interesie PO jest trzymanie elektoratu w niepewności jak najdłużej. Teraz słyszymy, że na ogłoszenie decyzji poczekamy do przełomu lutego i marca. Ale i ten termin przecież można przełożyć. Irytujące jest tylko to, że tyle energii marnuje się na granie opinią publiczną i - co tu dużo mówić - żartowanie z wyborców jak z gdyńskich gimnazjalistów.

Przyznam, że bardziej mnie interesuje, czego Tusk nie zrobił, niż co zrobi na przełomie lutego i marca. Ale nie ma nawet czasu się nad tym zastanowić, bo w piątek dostaniemy kolejnego newsa - premier ogłosi nowe otwarcie, czyli plan reform dla Polski na najbliższe lata. Dowiemy się więc, co będzie się działo w najbliższych kilku latach, ale nie - co (i czy w ogóle) stanie się na przełomie lutego i marca. To się nazywa gospodarka planowa albo - bardziej kolokwialnie - ściemnianie.