Mąż rzucił pracę i zajął się dziećmi. Martwię się

Na początku kupował w garmażu i co kilka dni biegł za róg po chińszczyznę. Potem nauczył się robić świetne ciasto na pizzę, stał się specem od supermarketów i zakupów na bazarku.

Przeczytaj:
Co mówią badania- Jak ważna dla kobiety jest praca?
Rozmowa z dr Anetą Chybicką z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Gdańskiego

Beata trafiła do psychologa, gdy poczuła, że ma dosyć życia w stanie ciągłego napięcia. Nie pomagały rozmowy z koleżankami, fitness, rajdy po sklepach, wypady na zakrapiane kolacyjki i potańcówki w klubach. Rano dopadał ja smutek, a z upływem godzin popadała dziwne pobudzenie. Po kilku miesiącach zrozumiała, że samo nie minie i trzeba coś z tym zrobić.

- Opowiadam o sobie i opowiadam, w końcu mówię: mój mąż rzucił pracę i postanowił zająć się domem i dziećmi.

- Martwi to panią? - pyta psycholożka.

- Bardziej męczy, bo mam wrażenie, że zrobił to, bo mu nie szło w pracy

- Państwo mają pieniądze?

- Mamy, mąż sporo odłożył, zainwestował na giełdzie, ja nieźle zarabiam.

- To czym pani się martwi? Połowa Polek zazdrościłaby pani męża. Facet ma dość zasuwania w korporacji, postanowił zająć się domem. Niech pani korzysta

- I co korzystałaś? - pytam, bo wizyta w gabinecie terapeuty przytrafiła się Beacie prawie dziesięć lat temu.

- Tak, ale wtedy często się wstydziłam, tak po prostu. Gdy mówiłam znajomym, że Paweł rzucił robotę i siedzi w domu, patrzyli na mnie ze współczuciem: "oj, jaka ty biedna". Ci, co go nie lubili, pytali wprost: "Fajnie mieć dekoracyjnego męża? Ciężko ci z tym trutniem?". Wtedy byłam przekonana, że on wybrał życie mężczyzny domowego, bo mu po prostu nie wyszło. Dzisiaj myślę, że miał dość i to był rodzaj ucieczki przed szaleństwem, w jaki pchała go świetnie rozwijająca się kariera. "Sukces", na który nie był gotowy. Okazało się, że miał jakąś genialną intuicję, żeby zwiać.

Pawła i Beatę poznałam na studiach, ona - średnio zdolna blondynka, za to piekielnie kontaktowa, czasami nawet męcząca swoją paplaniną. Skończyła rachunkowość i finanse i została asystentką prezesa zagranicznego banku (świetnie znała angielski), gdy przekroczyła 40. została szefową jednego z oddziałów. Paweł, przystojny, z olśniewającym bielą zębów uśmiechem, trafił jako menedżer (skończył ekonomię produkcji) do oddziału międzynarodowej firmy produkującej żywność. Wszędzie był gwiazdą: na boisku, w pubie i pracy. Pogodny i wyjątkowo pracowity. Szybko został szefem, po kilku latach coś zaczęło zgrzytać i odechciało mu się. Miał dość presji, konieczności lawirowania między szefami a pracownikami. Gdy zauważył, że wytrzymuje w pracy dopiero, gdy grzmotnie kilka wódek. Odszedł, z dnia na dzień.

Coraz gorszy samochód

Dzieci: 14-letnia Magda i 10-letni Marcin były trochę zniesmaczone, gdy tata robił im co rano grube buły z wielkimi plastrami sera i szynki przedzielonych listkiem sałaty. Codziennie takie same. Był przekonany, że je uwielbiają, a one nie wpadły na to, żeby mu powiedzieć, że nie. Coś jednak pękło - gdy sprzeczali się, czy w niedzielę jechać rowerami na działkę, czy na basen - co jakiś czas niby żartobliwie dzieciaki rzucały w jego stronę: "Ty będziesz miał głos jak zaczniesz zarabiać".

- Wstydziłaś się, że tata nie pracuje, że to on chodzi z wami do lekarza czy na wywiadówki? - pytam Magdy, 22-letniej studentki biotechnologii.

- Pewnie. To było dziwne. Nie rozumiałam, dlaczego tata z dnia na dzień przestał pracować, a nikt mi nie powiedział. Po pewnym czasie, gdy skończyły się odłożone pieniądze, zaczęło nam się gorzej powodzić, zamiast nowszego mieliśmy coraz gorszy samochód, aż w końcu nam się spalił, gdy jechaliśmy do babci na święta. Mama niby akceptowała decyzję taty, ale tak naprawdę czuło się, że jakoś mniej go szanuje. W końcu otwarcie zaczęła mówić, że jej przeszkadza to nicnierobienie ojca.

- Pogodziłaś się w końcu. Ile to trwało? - pytam Beaty.

- Po kilku latach, zrozumiałam, że on nie wróci do firmy i w końcu odpuściłam. Zaczęłam dostrzegać plusy. Mogłam się rozwijać, wyjeżdżać. Wiedziałam, że dzieci zawsze były zaopiekowane. Mieliśmy mniej kasy i nie stać nas było na "wakacje z marzeń", ale gdy przestałam dociskać, zrobiło się w domu jakoś tak błogo i spokojnie. Coś za coś.

Gdy pracowali obydwoje, codziennie przychodziła pani Ola, która sprzątała i robiła obiad, po roku pojawiała się tylko w piątek, żeby było jedzenie na weekend - Beata nigdy nie lubiła i nie umiała gotować. Paweł też nie umiał, ale się nauczył. Na początku kupował w garmażu: pierogi, łazanki albo gotowe kotlety, co kilka dni biegł za róg po chińszczyznę. Potem nauczył się robić świetne ciasto na pizzę, kroił cebulę, kiełbasę, pomidory, tarł ser - każdy z domowników pizzę komponował sobie sam. Zrobił się specem od supermarketów i zakupów na bazarku. Wiedział, kto ma najlepsze pomidory i gdzie jest pyszny tani ser.

Tylko ze sprzątaniem nie szło mu najlepiej - nienawidził odkurzać, udawał więc, że jest czysto albo gonił dzieci.