Daszczyński: Nie wychodźmy przed orkiestrę państw Europy

Senator Dorota Arciszewska nie pogniewa się - mam nadzieję - o to, że przytoczę jej wypowiedź, choć padła w prywatnej rozmowie. Kilka tygodni temu wyszliśmy ze studia TVP Gdańsk i rozmawialiśmy w gronie kilku osób. Zapytałem, skąd się bierze nadgorliwość polskich polityków wobec USA. - Sama tego nie rozumiem - odpowiedziała pani senator

Arciszewska dobrze wie, że Amerykanie traktują Polaków jak naród drugiej albo trzeciej kategorii. Jej siostrze odmówiono jakiś czas temu wizy do USA - za karę, że przed laty korzystając z wizy turystycznej miała czelność w Stanach studiować. A teraz czas na najsmutniejszą część wypowiedzi pani senator: gdy chciała zbierać wśród parlamentarzystów RP podpisy pod protestem przeciwko utrzymywaniu obowiązku wizowego przez administrację USA - nie znalazła chętnych. - Dlaczego nie? - dopytywała senator Arciszewska. Odpowiadali w duchu swoiście pojętej realpolitik: - Eee, bo to i tak nic nie da. Potem będę chciał/chciała lecieć do Stanów i jeszcze nie dadzą mi wizy.

Nie wiem, co jest większym problemem: bezczelność i samozadowolenie Amerykanów czy lokajska mentalność polskiej tzw. klasy politycznej. Ten teatr trwa już 20 lat. Wszystko jedno, czy chodzi o postkomunistów, czy o tzw. twardych patriotów spod znaku "S". Przypomnijmy słynną trzyminutową audiencję premiera Jarosława Kaczyńskiego u prezydenta George`a W. Busha, po której premier Rzeczypospolitej przez siedem minut opowiadał dziennikarzom, jak fajnie jest chwytać się klamek w Białym Domu. Kaczyński i tak miał szczęście, bo gdy ostatnio Radek Sikorski - szef polskiego MSZ - poleciał spotkać się z Hillary Clinton, klamkę mógł tylko pocałować. Dlatego nie zdziwiłem się, gdy do premiera Tuska zadzwonił prezydent Obama i poprosił, czy raczej zasugerował, że Polska powinna zwiększyć swój wojskowy kontyngent w Afganistanie - i od razu usłyszał bezwarunkowe "tak". Co więcej, mamy tam wysłać 600 żołnierzy, gdy tymczasem Brytyjczycy - dużo bogatsi i bliżsi Amerykanom - deklarują 500. W gorliwości przebija nas tylko Gruzja.

Przecież to abecadło dyplomacji: nie dawać zbyt szybko i zbyt łatwo. Nie lepiej było powiedzieć Obamie: potrzebujemy czasu do namysłu i konsultacji z innymi członkami NATO? Amerykańskie elity są przyzwyczajone do twardego handlu - nie docenią tego, co otrzymują półdarmo. Donald Tusk argumentuje, że jeśli Polska ma w przyszłości liczyć na solidarność innych państw, to "musi w chwilach próby zachować się odpowiednio". Jego zdaniem, wysyłając do Afganistanu dodatkowych żołnierzy, inwestujemy w przyszłość Polski. To są ogólniki, które nic nie znaczą i nie powinny padać z ust premiera 38-milionowego państwa w Europie. Wojna w Afganistanie nie jest naszą wojną. Amerykańskie plany wojskowe nie są naszymi planami. Nie wiemy, co jest realną potrzebą w tej wojnie, a co tylko lobbingiem amerykańskich koncernów zbrojeniowych, które przecież muszą zarabiać, żeby się rozwijać. Elementarnym obowiązkiem naszych przywódców w stosunku do polityki USA jest powściągliwość i niewychodzenie przed orkiestrę państw Europy. Gorliwość premiera Tuska ma skutki finansowe, które uderzą w polskiego podatnika. Jest i ważniejszy argument. W końcu żołnierze, których mielibyśmy tam wysłać, to nasi bracia, kuzyni, znajomi. Narażać ich na ryzyko, które nie jest konieczne - po prostu się nie godzi.