Ostra grypa PO

Felieton Romana Daszczyńskiego

W gdańskim centrum handlowym Manhattan spotykam Piotra.

- Co sądzisz, kurde, o tym całym politycznym bagnie? Bo ja mam tego dosyć. Chyba nie pójdę do następnych wyborów.

Piotr jest inteligentny i wykształcony. Głosuje na konkretne nazwiska, nie na szyldy. Dwa lata temu był przekonany, że należy poprzeć PO, nie PiS - bo "lepsze zwykłe przeziębienie niż zapalenie płuc". Teraz chyba nie pójdzie na wybory, bo czuje, że to "zwykłe przeziębienie" zamienia się w grypę o ostrym przebiegu - i diabli wiedzą, co dla pacjenta z tego wyniknie.

Sam jakoś podzielam frustrację Piotra - choć nie z powodu serii prawdziwych lub rzekomych afer ujawnionych przez CBA. Chodzi o to, że premier z Trójmiasta - Donald Tusk - sięgnął po retorykę, jaką dotąd stosowali radykałowie spod znaku Bliźniąt. Dotychczas dobrze rozumiał, że polityka jest miejscem prowadzenia sporu, nie wojny. Walcząc o zwycięstwo w wyborach mówił coś o miłości w polityce - teraz wygląda blado, skoro wysyła swoich przybocznych "na wojnę".

Bo w polityce nie chodzi o miłość.

"Niech nikt nie upatruje w przeciwniku wroga, niech każdy przemawia i postępuje z tą wiarą, że przeciwnik tak samo jak on pragnie tylko dobra całego kraju. [...] Zakończę pytaniem, czego się Naród po nas spodziewa? Otóż Naród spodziewa się po nas nie słów, ale czynów" - mówił w lutym 1919 r. Wojciech Trąmpczyński, pierwszy marszałek Sejmu odrodzonej Polski. Naiwny? Chyba nie, po prostu wiedział, że źle się dzieje, gdy w państwie górę bierze mentalność bolszewicka. Jakoś wierzę, że obecnie wystarczy się trzymać słów Trąmpczyńskiego. Wyborcy sami osądzą.