Rak to nie wyrok. Rzymskie wakacje chorych na nowotwór

- Wierzę w to, że człowiek, który więcej zobaczy, dotknie i posmakuje, staje się wrażliwszy.

Jest ich dwudziestka, wolontariusze z hospicjum, kilka młodych osób chorych na raka i dwóch księży - drugim jest Piotr Szeląg, na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie robi doktorat z prawa kanonicznego, będzie naszym przewodnikiem.

- Nie boi się ksiądz, że chorzy nie dadzą rady? Będziemy całe dnie maszerować.

- Nowotwór nie jest wyrokiem natychmiastowej śmierci, z rakiem można żyć, można też wyzdrowieć. Chciałem, aby wolontariusze nauczyli się otwartości, żeby nie paraliżował ich strach, gdy mają spojrzeć w oczy osobie, która ma zdiagnozowany nowotwór.

***

- Boże, jaki on piękny! - dziewczyny szepczą do siebie.

Okrzyk nie dotyczy widoku za oknem. Piękny jest konduktor, który spaceruje między fotelami w kolejce. Jedziemy do centrum miasta, tam mamy hotel.

Rzym jest jeszcze piękniejszy. Za kilkanaście minut, na Piazza Del Popolo już nikt nie ogląda się za zjawiskowymi dziewczętami i chłopcami w modnych ciuchach. Nie dowierzamy, że miasto może tak wyglądać.

Przez cztery dni - bo tyle będziemy w Rzymie - przyzwyczajamy się do tego, że w kościołach wiszą obrazy Caravaggia, że wszystko jest smaczne i że można trafić na śpiewającego taksówkarza. - Wy Polacy jesteście trochę smutni - powie nam na pożegnanie. - Ale to nie wasza wina, wszystko przez ten brak słońca.

***

Gdy samolot wzniósł się nad bielą Gdańska, termometr pokazywał minus 12 st. Celsjusza, Rzym przywitał nas słońcem i jak tłumaczyli nam Włosi - zimnymi dniami, było tylko plus 10.

Przez pierwsze dwa dni zrobiliśmy koło 20 kilometrów, zobaczyliśmy dziesiątki słynnych kościołów, placów, ulic, fontann. Egipskie obeliski, antyczne ruiny i arcydzieła renesansu - Rzym nie daje chwili oddechu.

- Marta, o czym ty rozmawiasz z pacjentami hospicjum? - pytam mojej współlokatorki, gdy leżymy już w wielkim małżeńskim łożu.

Nasz hotel mieści się w starej kamienicy, stojącej przy Piazza del Poppolo. Każdy pokój jest urządzony w innym kolorze, mnóstwo tu starych mebli, pięknych przedmiotów i dwuosobowych łóżek.

- O życiu - Marta za miesiąc zdaje maturę, chce studiować psychologię. - Ostatnio sprzeczałem się o światopogląd. To są fajne rozmowy, szczere, mądre. Czasami mam wrażenie, że więcej dostaję od pacjentów niż im daję.

***

Trzeciego dnia pędzimy w pobliże dzielnicy żydowskiej i na Via dei Delfini, gdzie mieści się polska ambasada przy Stolicy Apostolskiej. Zostaliśmy zaproszeni na śniadanie przez premier Hannę Suchocką, która od 2001 roku szefuje placówce. Cała ambasada wraz z rezydencją to po prostu dwa mieszkania w kamienicy, jak to się ładnie po włosku nazywa - w palazzo.

- To opowiedzcie coś o sobie - pani premier zachęca uśmiechem. - A na początek proszę do stołu.

Stoją ciasta i stosy kanapek.

- Bo widzi pani, ja to jestem taki chłopak, który kiedyś bawił się w narkotyki - Krzysiek postanawia zacząć. - Dziś mam to za sobą i trochę pomagam w hospicjum.