Kumpel Carlosa był tutaj

Tomasz Kłoczewiak jest prezesem Stowarzyszenia Rzeczoznawców Jubilerskich w Warszawie. W czwartek 15 marca był w Gdańsku na targach Amberif. Jego stoisko znajdowało się w pobliżu stoiska firmy Benelux Diamonds.

- Wszyscy zaczynali pracę od dziewiątej, żeby przygotować swoje ekspozycje na godzinę rozpoczęcia handlu, na dziesiątą - opowiada Kłoczewiak. - Zauważyłem, że ekipa Beneluksu nie wystawia swojej oferty, ale żadnego zamieszania nie było.

W południe do Kłoczewiaka zadzwonił kolega z miasta.

- Co tam u was się dzieje? Naprawdę diamenty za półtora miliona dolarów ukradli?

- Nic o tym nie wiem - odparł całkowicie zaskoczony Kłoczewiak.

- Żartujesz? Przecież radio o tym trąbi.

Ile było brylantów?

Szlifierze diamentów są elitą wśród speców od obróbki kamieni szlachetnych. Przyuczanie do zawodu trwa dwa lata i tylko nieliczni dostają do ręki coś więcej niż jubilerską drobnicę. Szlif diamentowy ma swoje zasady bez względu na wielkość bryły.

Polska takich fachowców nie ma - po prostu importuje gotowe już brylanty. Przedstawiciele Benelux Diamonds przyjechali do Gdańska z Antwerpii - europejskiej stolicy handlu diamentami. To była ich czwarta wizyta w Gdańsku.

- Nie wiem, skąd się wzięła informacja, że to był jedyny wystawca diamentów na naszej imprezie - mówi Tomasz Hołdys, wiceprezes Międzynarodowych Targów Gdańskich. - Takich wystawców było kilku. I można powiedzieć, że uczestnicy Amberifu to sprawdzone firmy. Nie można wykupić u nas boksu wystawowego, przychodząc od tak z ulicy. Trzeba mieć renomę w środowisku.

Hołdys nie zna jednak szczegółów oferty przywiezionej do Gdańska przez Benelux Diamonds. - To sprawa tej firmy i jej kontrahentów - zapewnia. - My tylko organizujemy warunki do handlu.

Z komunikatu policji wynika, że łup złodzieja to 230 diamentów. Głównie drobnica, w żargonie jubilerskim "mela", 1-, 2-milimetrowej średnicy brylanciki. Takich kamieni nie kupuje się na sztuki, lecz na karaty. A jeden karat to 200 miligramów. Cena w zależności od wielkości meli od 350 do 600 dolarów za karat. Towar może nie najdroższy, ale najłatwiej go upłynnić.

Było też kilkadziesiąt stosunkowo dużych kamieni. Największy z nich - o średnicy centymetra, czyli 4 karaty, za jakieś 50 tysięcy dolarów.

- Widziałem ich stoisko, nie wiem, skąd się wzięła informacja, że łupem złodzieja padło 230 brylantów - mówi Kłoczewiak. - Na pewno było tego dużo więcej.

Okoliczności kradzieży stały się tematem towarzyskich rozmów nie tylko wśród jubilerów. Z braku rzetelnej informacji - krążą domysły.

- Rozmawialiśmy o tym trochę w gronie uczestników targów - przyznaje Kłoczewiak. - To nie była improwizacja. Jest więcej niż prawdopodobne, że ktoś zrobił rozeznanie na targach rok temu. Przygotował się perfekcyjnie i na pewno nie działał sam.

Zagadki z pawilonu

Stoisko Benelux Diamonds znajdowało się w tzw. Pawilonie Złotym. Na noc brylanty zostawiono w pomieszczeniu depozytowym, które zlokalizowane jest w tej samej hali. Korzystało z niego kilkudziesięciu wystawców. Pod względem organizacyjnym nie wszystko chyba było idealnie - bywało, że po zakończeniu handlu do depozytu szedł tłum wystawców z kosztownościami. Godzina czekania w kolejce. Szef firmy ochroniarskiej Thor, która obsługuje targi, nie chciał jednak o tym rozmawiać.

Co do złodzieja - szczupły, jakieś 180 centymetrów wzrostu. Typ śródziemnomorski. Nie umiał mówić po polsku, a przynajmniej sprawiał takie wrażenie. Był miły i na luzie. Podobno dysponował oryginalnym dokumentem uprawniającym do odbioru kosztowności i elektroniczną kartą umożliwiającą dostęp do skrytki. Depozyt otwierany był od dziewiątej - tak, by wystawcy mieli czas na przygotowanie swoich ekspozycji na godzinę dziesiątą. Złodziej w każdej chwili mógł zostać nakryty przez prawdziwych właścicieli kosztowności. Jeśli rzeczywiście dysponował skradzionym dokumentem i kartą elektroniczną, to musiał się liczyć, że ich właściciel zauważy stratę i podniesie alarm.

Wejścia do pawilonu były dwa - z dworu i z Hali Bursztynowej. Nawet jeśli złodziej dał się zarejestrować kamerom monitorującym teren targów, zrobił to tak, że nie widać jego twarzy. Portret pamięciowy sporządzono na podstawie zeznań świadków jego wizyty w depozycie.