Piotr Wyszomirski, internetowa "Gazeta Świętojańska" - opinia o Sztormach Roku

Flauta

Jest za spokojnie, za bezpiecznie. Sztuka Wielkiego Miasta (tak określamy obszar szeroko rozumianej metropolii gdańskiej) zbyt rzadko jest medium, przez które możemy oglądać otaczającą nas, przeciekawą rzeczywistość. Za dużo układności i poprawności, za mało przekroczeń i wariatów; nikt nikomu nie skacze do gardła, nie ma salonów, autorytetów, które ma się ochotę i obowiązek obalać. A to wszystko tym smutniejsze, że polska kultura w wielu dziedzinach, z teatrem na czele, jest w coraz lepszej formie. Stajemy się na własne życzenie mentalną prowincją, zachowując jednak niebagatelne walory turystyczne. Polska odjeżdża, świata już dawno nie widać.

Porty

Jest wiele miejsc i aktywności w Wielkim Mieście, które dają nadzieję na lepsze wiatry. Najbardziej intryguje Opera Bałtycka, po której spodziewam się wiele. Zauważam synergię w pomyśle "Archipelag kultury", podziwiam aktywność animatorów kultury (m.in. brawa za "Uchodrom" i działalność wydawniczą "Ucha"). Na naszych oczach tworzy się Nowa Scena muzyczna. Już niedługo warunki w mieście będą dyktować: Proghma-C, California Stories Uncovered, Marla Cinger czy Kiev Office. W kolejce czekają następni. Szkoda, że Empire nie udźwignął ciężaru pierwszej popularności .

10 w skali Beauforta

Gdybym potrafił oddzielić najsłynniejszego polskiego satanistę od najinteligentniejszej polskiej piosenkarki, oczywiście głosowałbym na Behemotha. Trudno mi jednak głosować na diabelskość w różowym futerku, ale na szczęście działalność Nergala trafiła już pod polskie, narodowe strzechy, dzięki czemu satanistyczny zespół stał się wizytówką ultrakatolickiego kraju, bez mojego głosu więc też dadzą radę. W rezultacie na placu boju pozostaje samotny Zmora. Powrót na scenę Dr. Hackenbusha, po 25 latach przerwy, był dla mnie największym wydarzeniem artystycznym. Szorstki, brutalny i wulgarny r'n'r - prawda czasu pokryła się z prawdą ekranu. I know, it's only r'n'r, but I like it.