Złote Lwy Przemysława Guldy: "Róża" bierze wszystko

Wiedziałem, że ostatnia konkursowa projekcja może wywrócić do góry nogami całą klasyfikację, którą pracowicie układałem w głowie oglądając kolejne filmy na tegorocznym festiwalu. I tak się stało: "Róża" okazała się obrazem genialnym i poruszającym, pozostającym absolutnie poza jakąkolwiek konkurencją.

Smarzowski nakręcił film zupełnie inny niż swe dwa wcześniejsze dzieła ("Wesele" i "Dom zły"), a jednocześnie nadal pozostał reżyserem, który potrafi sprawić, że po projekcji wbity w fotel widz nie jest w stanie powiedzieć słowa. Już otwierająca film sekwencja sprawiła, że poczułem mrowienie na plecach i nie przestawałem go czuć przez kolejnych kilkadziesiąt minut.

Do czwartkowego popołudnia moim faworytem była "Ki" Leszka Dawida. Jeden z tych filmów, których zawsze szukam na festiwalu: obrazów, które mówią wiele o moim życiu, z bohaterami mówiącymi moim językiem i o moich problemach. "Ki" należy się nagroda przede wszystkim w kategorii autentyczność. Wyróżnienie w tej samej kategorii należy się także bez wątpienia "Sali samobójców", która w swej realistycznej, opisującej świat dzisiejszych nastolatków części, jest bliska perfekcji.

Nagrodę specjalną przeznaczam dla filmu, który nie znalazł się w konkursie. Moim zdaniem - zupełnie niesłusznie. To "Z miłości" Anny Jadowskiej - absolutnie aseksualny film o seksie, przejmująca opowieść o bezradności i zagubieniu w realiach szarej polskiej codzienności.

Nagrody aktorskie: oczywiście Marcin Dorociński, nie tylko za "Różę", ale i za niezłą kreację w "Lęku wysokości", i Roma Gąsiorowska za to, że w "Ki" udało jej się trochę powściągnąć samą siebie. Drugi plan - tu zwyciężczyni może być tylko jedna: Elżbieta Gruca w filmie "Z miłości", spektakularnie kradnąca widowisko wszystkim pozostałym aktorom.